Nga Agathe Decleire
Në flluskën evropiane, lajmi shkaktoi mjaft bujë. Imazhi i një ish-shefje të politikës së jashtme, dhe numri dy në Komision, duke u marrë në paraburgim është sigurisht mbresëlënës. Federica Mogherini, tani rektore e Kolegjit të Evropës, një shkollë prestigjioze për eurokratët aspirantë, u arrestua këtë të martë nga policia belge me dyshimin për përdorim mashtrues të fondeve evropiane. Krahas saj: një zyrtar i lartë i Komisionit, Stefano Sannino, dhe një menaxher në Kolegjin e Evropës, sipas informacionit tonë. Shtëpitë e tyre u kontrolluan, si dhe selia e shërbimit diplomatik të Bashkimit Evropian (EEAS) dhe disa ndërtesa në Kolegjin e Evropës në Bruges.
Në zemër të hetimit: dyshime për favorizim në dhënien, në vitet 2021-2022, të një programi trajnimi për diplomatët e ardhshëm. Mogherini kishte drejtuar EEAS-in, pikërisht organin që vendosi t’ia jepte këtë program Kolegjit të Evropës, midis viteve 2014 dhe 2019.
Një emërim i diskutueshëm
Emërimi i saj si rektore e institucionit pesë vjet më parë kishte shkaktuar tashmë trazira. Pas mandatit të saj si Përfaqësuese e Lartë e Bashkimit për Punët e Jashtme dhe Politikën e Sigurisë nën Komisionin Juncker, italianja kishte kërkuar leje për të kandiduar për pozicionin e rektores së Kolegjit të Evropës.
Rruga e komisionerëve pas kohës së tyre në shkollën Berlaymont është shumë e rregulluar, veçanërisht në lidhje me detyrimin për të respektuar “kolegjialitetin dhe diskrecionin” e vendimeve të komisionit në të cilin ata shërbyen. Megjithatë, autorizimi i ishte dhënë asaj nga Presidentja e re e Komisionit, Ursula von der Leyen, e cila mori detyrën në fund të vitit 2019. Federica Mogherini përfitoi gjithashtu nga mbështetja e fortë e Herman Van Rompuy, Presidentit të parë të Këshillit Evropian (2010-2014), i cili tashmë kryesonte bordin e drejtorëve të shkollës. Në faqet e Le Monde në atë kohë, burimet e denoncuan emërimin si një “emërim të parashutuar, skandaloz në parim”, duke treguar mungesën e “qeverisjes së mirë”. Përvoja e vetë italianes u vu madje në pikëpyetje. Pavarësisht studimeve të saj për shkenca politike në Universitetin La Sapienza në Romë dhe përvojës së saj si profesoreshë vizitore mbi “Diplomacinë e BE-së dhe Gjeopolitikën e Re” pas kohës së saj në Komision, kritikët e saj menduan se asaj i mungonin të njëjtat kredenciale akademike si paraardhësit e saj.
Shefja e diplomacisë evropiane
Me emërimin e saj si shefe e diplomacisë evropiane në vitin 2014, lindën kritika të ngjashme. Me vetëm gjashtë muaj përvojë ministrore – në Ministrinë e Jashtme, duhet pranuar – disa kishin frikë se politikanja nga Partia Demokratike Italiane (qendra e majtë) ishte shumë e papërvojë për ekspozimin e kërkuar nga pozicioni. Ajo e hodhi poshtë këtë argument, duke pohuar se i kishte ndjekur këto çështje në nivel kombëtar që nga viti 2008.
Megjithatë, ajo e mishëroi rolin në mënyrë më efektive sesa paraardhësja e saj, politikanja britanike Catherine Ashton. “Ajo ia doli të siguronte që Bashkimi Evropian të fliste me një zë për shumë çështje ndërkombëtare”, tha për RTBF Thomas Gomart, drejtor i Institutit Francez të Marrëdhënieve Ndërkombëtare, duke përmbledhur mandatin e saj.
Mandati i saj si Zëvendëspresidente e Komisionit dhe fytyra e diplomacisë evropiane u shënua nga tensionet me Rusinë, pas pushtimit të Krimesë në shkurt 2014. Ajo gjithashtu drejtoi iniciativa që e shtynë BE-në të përmirësonte autonominë e saj në çështjet e mbrojtjes dhe sigurisë. Dhe mbi të gjitha, koha e saj në ndërtesën Berlaymont u përqendrua në negociatat në lidhje me marrëveshjen bërthamore të përfunduar me Iranin në vitin 2015, të cilën iu desh të përpiqej ta shpëtonte tre vjet më vonë, pas tërheqjes së njëanshme të Shteteve të Bashkuara.
Marrë nga Le Soior
