Presidenti serb Aleksandar Vuçiç zgjodhi një mënyrë të pazakontë për t’iu përgjigjur kritikëve të tij studentorë: u ul përballë një karrigeje bosh dhe zhvilloi një “debat” me një kundërshtar që nuk ishte aty.
Në vend të liderit të lëvizjes studentore, Ilija Srdanoviç, në një studio të improvizuar në natyrë ishte vendosur një karrige bosh, duke e kthyer në qendër të spektaklit politik përballjen e munguar.
Srdanoviç, një nga figurat e njohura të lëvizjes studentore që prej protestave të fundit në Serbi, kishte refuzuar të merrte pjesë në përballjen televizive.
Studentët kanë kërkuar prej muajsh përgjegjësi politike dhe institucionale, ndërsa protestat e tyre janë kthyer në një nga sfidat më të dukshme ndaj pushtetit të Vuçiçit.
Megjithatë, presidenti serb vendosi ta zhvillonte debatin edhe pa praninë e kundërshtarit. Ai iu drejtua karriges bosh, duke paraqitur argumentet e tij dhe duke komentuar qëndrimet e studentëve.
Në këtë mënyrë, mungesa fizike e Srdanoviçit u bë vetë pjesë e mesazhit politik. Veprimi i Vuçiçit u interpretua në mënyra të ndryshme.
Për mbështetësit e tij, ai tregoi gatishmëri për t’u përballur publikisht me kritikët, edhe kur ata nuk pranojnë të ulen në të njëjtën tryezë.
Për kundërshtarët, një debat me një karrige bosh nuk mund të zëvendësojë një përballje reale dhe shërben më shumë si një monolog televiziv.
Pikërisht këtu qëndron edhe simbolika e skenës. Një president që flet përballë një karrigeje bosh dhe një lider studentor që zgjedh të mos shfaqet në studio përfaqësojnë dy mënyra të ndryshme të komunikimit politik në një Serbi të përfshirë prej muajsh nga protesta dhe përplasje publike.
Lëvizja studentore është përpjekur të ruajë një distancë nga partitë tradicionale, duke këmbëngulur se protestat e saj nuk duhet të shndërrohen në një fushatë elektorale të opozitës.
Kjo e ka bërë më të vështirë për pushtetin që ta përfshijë atë në skemat klasike të debatit politik. Në këtë kontekst, karrigia bosh nuk ishte thjesht një element skenografik.
Ajo u shndërrua në simbolin e një përballjeje që nuk po ndodh. Presidenti kërkon dialog dhe debat në formatin e tij, ndërsa pala tjetër zgjedh të mos hyjë në këtë format.
Për Vuçiçin, kjo i dha mundësinë të shpaloste pa ndërprerje versionin e tij të ngjarjeve. Për studentët, mungesa mund të shihet si një mënyrë për të mos i dhënë pushtetit mundësinë që ta përcaktojë vetë skenën, rregullat dhe ritmin e përballjes.
Për rrjedhojë, debati me një karrige bosh, ishte më shumë sesa një episod televiziv. Ai pasqyroi një prej problemeve kryesore të krizës politike serbe: palët janë në të njëjtën skenë publike, por ende nuk kanë gjetur një format të përbashkët për t’u përballur drejtpërdrejt.
Dhe ndërsa Vuçiç foli me karrigen bosh përballë, pyetja mbetet nëse një dialog real mes pushtetit dhe studentëve do të jetë i mundur apo nëse përplasja do të vazhdojë të zhvillohet përmes kamerave, protestave dhe mesazheve të transmetuara nga distanca.
Marrë nga Dnevnik.rs
