Nga Mario Lavia
Kryeministrja italiane, Giorgia Meloni, ka ashpërsuar qëndrimin ndaj gjyqësorit pas vendimit për lirimin e Youssef Siher, i dyshuar si organizator i trazirave në Milano. Përplasja ka nxitur debate mbi pavarësinë e drejtësisë dhe përdorimin e çështjeve të sigurisë në fushatën zgjedhore.
Me sulmin e ashpër ndaj gjyqtares së hetimeve paraprake në Milano, Tiziana Landoni, e cila vendosi lirimin e Youssef Siher, të dyshuar si organizatori kryesor i trazirave në rrugë, Giorgia Meloni i ka dhënë një drejtim të ri fushatës së saj zgjedhore. Nuk duhej ndonjë aftësi e jashtëzakonshme për të kuptuar se arrestimi i Siher do të shërbente kryesisht për titujt e gazetave La Verità, Libero dhe Il Giornale, ndërkohë që Prokuroria nuk kishte prova të mjaftueshme për të mbështetur masën e ndalimit.
Megjithatë, në kuadër të fushatës së saj për ligjin dhe rendin, kryeministrja nuk hezitoi të vinte në diskutim autonominë e gjyqësorit, duke ushtruar në praktikë presion mbi gjyqtarët që në të ardhmen mund të përballen me situata të ngjashme.
Realiteti ka hedhur poshtë edhe supozimin e mbështetur fillimisht nga Silvio Berlusconi dhe më pas nga qeveria aktuale, e cila miratoi ligjin për ndarjen e karrierave të gjyqtarëve dhe prokurorëve, ligj që më vonë u rrëzua nga vota popullore. Sipas këtij supozimi, prokurorët dhe gjyqtarët e hetimeve paraprake veprojnë gjithmonë në të njëjtën linjë.
Por vendimi i djeshëm dëshmoi të kundërtën. Gjyqtarja e hetimeve paraprake vendosi kundër kërkesës së Prokurorisë, bazuar në vlerësimin e saj të pavarur dhe në përputhje me dispozitat ligjore. Në këtë kuptim, Meloni u gjend përballë një kundërshtie të qartë juridike.
Megjithatë, aspekti politik i kësaj çështjeje është edhe më i rëndësishëm. Ai tregon se kryeministrja synon të paraqitet përpara elektoratit si përfaqësuesja më e vendosur e politikave të ashpra të sigurisë, duke u pozicionuar përpara Matteo Salvinit dhe, veçanërisht, Roberto Vannaccit.
Meloni kërkon të shfaqet si udhëheqësja që është e gatshme të ndjekë penalisht terroristët, qofshin ata realë apo të dyshuar, “në të gjithë globin”, siç deklaroi pas tragjedisë së Cutro-s.
Sepse frika mobilizon, indinjata bashkon dhe situatat e emergjencës i lënë në hije pyetjet e pakëndshme. Kur politika nuk arrin të zgjidhë problemet, ajo mund të përpiqet gjithmonë t’i bindë votuesit se përgjegjësia qëndron te gjyqtarët.
Siher, 30 vjeç, pikëpamjet e të cilit konsiderohen shqetësuese, është paraqitur ditët e fundit si figura kryesore që qëndron pas dhunës dhe si një person me rrezikshmëri të lartë. Megjithatë, gjyqtarja e hetimeve paraprake duket se nuk ka arritur në të njëjtin përfundim.
Duhet theksuar se nuk është detyrë e Giorgia Melonit të vlerësojë kërkesat e Prokurorisë dhe aq më pak të japë një vendim gjyqësor. Pavarësisht kësaj, në një video të publikuar në internet menjëherë pas vendimit, kryeministrja shprehu gjykimin e saj, duke mbështetur plotësisht qëndrimin e organit të akuzës.
“Vendimi për lirimin e Siher është i turpshëm”, deklaroi Meloni, duke iu referuar personit të akuzuar si administrator i kanalit në Telegram “Movimento 17 ottobre”, i cili, sipas akuzës, kishte nxitur organizimin e demonstratave që më pas çuan në dëmtimin e disa bizneseve në Milano.
Kjo paraqitet si një tjetër përzierje e qëllimshme e akuzave me përgjegjësinë penale, në funksion të një mesazhi politik të përqendruar te siguria. Paradoksi qëndron te fakti se një kryeministre që e shpall veten mbrojtëse të ligjshmërisë, kur përballet me një vendim gjyqësor që nuk i pëlqen, duket se e trajton ligjin si çështje opinioni dhe gjyqtarin si një vartës që duhet korrigjuar.
Siher ishte vërtet person nën akuzë. Por gjyqtarja e hetimeve paraprake nuk dha një vendim pafajësie dhe as nuk e përjashtoi nga përgjegjësia penale. Ajo thjesht vlerësoi se nuk ekzistonin kushtet ligjore për mbajtjen e tij në paraburgim. Kështu, tema e fushatës dimërore të Melonit duket se po merr formë: një qëndrim i ashpër, ndërhyrje përtej kufijve të kompetencave të ekzekutivit dhe rritje e tensioneve politike.
Në këtë përballje, Giorgia Meloni shfaqet si një Don Kishot modern, që lufton kundër mullinjve të erës së jurisprudencës dhe provave, me synimin për t’u paraqitur si kampione e politikave të vijës së ashpër.
Në klimën aktuale politike, nuk përjashtohet mundësia që grupet më radikale propalestineze të rikthehen në protesta të dhunshme, duke përdorur edhe thirrje antisemitike si “të gjithë hebrenjtë janë fashistë”, pas votimit në Izrael që nuk arriti të rrëzonte Benjamin Netanyahun.
Një klimë e tillë dhune dhe tensioni mund t’i shërbejë Melonit për të tërhequr votuesit e Roberto Vannaccit, veçanërisht ata që mbështesin politika më të ashpra të sigurisë dhe qëndrime të ekstremit të djathtë. Kjo mbetet një nga sfidat e saj kryesore në prag të zgjedhjeve. Por rreziku është që, në emër të një tjetër fushate kundër armiqve të supozuar të rendit publik, të cenohen të drejtat dhe liritë e qytetarëve.
Marrë nga Linkiesta.it
