Nga Conrad Black
Vetëm dy javë pas zgjedhjeve në SHBA, histeria e rreme e krijuar për braktisjen e menjëhershme të Ukrainës nga administrata e re Trump, për shkak të supozuarit të tij adhurim për presidentin rus Vladimir Putin, është zhdukur. Ishte Trump ai që injoroi ngurrimin pacifist të kancelares gjermane Angela Merkel dhe furnizoi Ukrainën para-Zelenskyy me raketa antitank Javelin për të forcuar rezistencën e saj ndaj ndërhyrjeve ruse.
Trump nuk e ka mohuar asnjëherë se Rusia nuk duhet të lejohet të rimarrë Ukrainën dhe kritika e tij ndaj administratës Biden ka qenë mungesa e një strategjie për përfundimin e shpejtë dhe të kënaqshëm të luftës. Pikëpamjet e Trump-it nuk duhet të ngatërrohen me ato të mbështetësve të tij që janë dyshues ndaj angazhimeve të Pentagonit në luftëra të largëta dhe që kundërshtojnë ndihmën e gjerë ushtarake për Ukrainën, pavarësisht se të paktën 90% e kostos është blerje nga furnizuesit amerikanë të mbrojtjes.
Qëndrimi i tij ka qenë që Perëndimi, dhe veçanërisht Shtetet e Bashkuara, duhet t’i bëjnë të qartë Rusisë se, përveçsenëse ata e zbusin kërkesat dhe arrijnë një marrëveshje paqeje që të pranojë pa kushte legjitimitetin e sovranitetit të Ukrainës dhe të garantojë kufij disi të rishikuar, ukrainasit do të armatosen me mundësinë për të sjellë këtë luftë agresive ruse me forcë tek popullsia civile ruse, ashtu siç Putini e ka bërë me arrogancë dhe brutalitet ndaj ukrainasve. Ankesa e Trump-it ka qenë zgjatja pa fund e luftës nën qasjen e Biden-it “çfarëdo dhe për sa kohë të zgjasë” pa një strategji të qartë për dalje.
Trump është praktikisht i vetmi lider i shquar perëndimor që njeh se, përveç sigurimit të Ukrainës si një shtet të përhershëm dhe të njohur me aranzhime të besueshme sigurie, objektivi kryesor i Perëndimit duhet të jetë krijimi i kushteve ku Rusia të pranojë se mund të bëjë më mirë në një marrëdhënie bashkëpunuese me Perëndimin sesa tani, si një partner shumë i vogël, i mbytur në përqafimin e Republikës Popullore të Kinës. Makthi më i madh strategjik është që Kina, në një moment të caktuar, do të dërgojë dhjetëra miliona njerëz në Siberi për të shfrytëzuar burimet e saj dhe të paguajë një tarifë për Kremlinin: Perëndimi do të përballej me një Kinë shumë më të fuqishme që do të kontrollonte burime strategjike natyrore që aktualisht i importon.
Pasi u mblodhën me shqetësim disa javë më parë për të konsideruar si do ta zëvendësonin Amerikën si kontribuues të ndihmës ushtarake për Ukrainën, fuqitë europiane kanë kuptuar se kjo nuk është nën shqyrtim nga administrata e ardhshme amerikane dhe, në fakt, është koha për të përqafuar pikëpamjen e Trump-it për ta përfunduar shpejt këtë luftë në mënyrë të kënaqshme. Kjo është disi e ngjashme me deklaratën e emocionuar të presidentit europian Jacques Poos gjatë krizës në Jugosllavi në mesin e viteve ’90, kur tha se: “Kjo është ora e Europës, jo ora e amerikanëve.” Më pak se një muaj më vonë, Bashkimi Europian dhe qeveritë kryesore të tij kërkuan me ngulm përfshirjen e Shteteve të Bashkuara.
Aleatët e Amerikës, përfshirë Kanadanë, në përgjithësi preferojnë presidentë amerikanë relativisht të dobët sepse janë më të gatshëm për bashkëpunim dhe diskutojnë më shpesh me aleatët, duke krijuar iluzionin se bëhet fjalë për një përpjekje më të përbashkët sesa zakonisht ka qenë Aleanca Perëndimore. Është ende e freskët në kujtesën e shumë njerëzve kur udhëheqësit aleatë përfshinin personalitete si Margaret Theçer, Helmut Kol, Fransua Miterand dhe Brajan Malroni, të cilët dhanë kontribute të rëndësishme për suksesin e Perëndimit gjatë Luftës së Ftohtë.
Edhe pse është e vërtetë që lidershipi amerikan ka qenë paksa i paqëndrueshëm gjatë viteve të ndërmjetme, ai të paktën, deri në vitet e fundit, ka qenë më efektiv sesa ai i shumicës së aleatëve kryesorë të tij. Vendet perëndimore të rëndësishme që kanë udhëheqës me synime të admirueshme sot, përveç Izraelit, janë Italia, dhe deri në një pikë, Hungaria dhe disa nga vendet baltike.
Një përshpejtim i ngjashëm për një plan të zbatueshëm për paqe të kënaqshme në Ukrainë është tashmë i dukshëm në Lindjen e Mesme. Administrata e Biden-it ndërmori një përpjekje të dobët për të bërë kompromis: Izraeli kishte të drejtën të “mbrohej vetë” nga sulmi i egër i Hamasit, që nënkuptonte të drejtën për të dëbuar terroristët nga Izraeli, por jo të ndërmerrte veprime të mëdha në Gaza.
Kjo ishte politika më pak e guximshme dhe vendimtare, e bazuar në një dëshirë për të ruajtur votat hebraike pa larguar ato të myslimanëve militantë në zgjedhjet e fundit amerikane. Kjo dështoi si politikë e jashtme dhe gjithashtu si taktikë politike dhe do të zëvendësohet nga politika e Trump-it për zhdukjen e organizatave terroriste.
Fuqitë arabe do të jenë po aq të entuziazmuara sa Izraeli për të shkatërruar Hamasin dhe Hezbollahun si insekte të rrezikshme dhe për të mbytur Iranin me sanksione dhe, nëse është e nevojshme, për të penguar ushtarakisht dislokimin e armëve bërthamore. Një armëpushim me fqinjët terroristë të Izraelit, të paprekur edhe pse të reduktuar, vetëm siguron furnizimin e tyre dhe vazhdimin e sulmeve terroriste kundër Izraelit. Nuk ka asnjë pikë për ndonjë negociatë mes Izraelit dhe entiteteve që nuk pranojnë të drejtën e Izraelit për të ekzistuar si një shtet hebraik, dhe rruga e vetme për paqe është të vriten, të kapen ose të dekurajohen terroristët. Izraeli ka bërë një përparim të madh në arritjen e këtij qëllimi dhe administrata Trump do ta ndihmojë në përfundimin e kësaj detyre të pakëndshme, por të nevojshme.
Shumica e problemeve aktuale në marrëdhëniet ndërkombëtare janë rezultat i dobësisë së superfuqisë kryesore gjatë tre viteve të fundit. Kjo do të përfundojë brenda dy muajsh dhe udhëheqësit përgjegjës në Europë dhe Lindjen e Mesme do të jenë mirënjohës për këtë, pavarësisht se sa të pakuptueshme mund t’i duken disa nga shfaqjet stilistike të presidentit që po kthehet.
Marrë nga National Post
