Kryetari ende në detyrë i Bashkisë së Tiranës, Erion Veliaj, ka bërë lëvizjen e tij të parë publike kundër kryesocialistit dhe kryeministrit, Edi Rama. Ai ka ngarkuar avokatët që të dorëzojnë në Gjykatën Kushtetuese ankimin kundër vendimit të shkarkimit nga detyra, të miratuar nga Këshilli i Ministrave.
Jeta politikë në ngjitje e Erion Veliajt u shkërrmoq në 10 shkurt 2025, kur gjykata e posaçme miratoi kërkesën e prokurorëve për arrestimin e tij, nën akuzat e “korrupsionit” dhe “pastrimit të parave”.
Prej asaj dite, jeta publike dhe personale e kryebashkiakut me tre mandate në krye të Tiranës mori tatëpjetën. Gjykatat e të tre niveleve nuk i miratuan zbutjen e masës së sigurimit, ndërkohë që mentori i tij politik, Edi Rama, kreu të gjitha lëvizjet institucionale e proceduriale për shkarkimin e tij nga detyra, me argumentin se “ka mbi tre muaj që mungon në detyrë” dhe se “kjo është shumë e dëmshme për punët e qytetit”.
Veliaj, i cili deri më tani i ka kërkuar “dashakeqësit” e tij tek prokurorët, opozita ose edhe tek ndonjë ish-koleg i tij socialist, duket se e ka kuptuar se nuk ka çfarë të humbasë nëse etiketon emrin e vërtetë të njeriut që e dërgoi pas hekurave-Edi Rama.
Rebelim
Ankimi që Erion Veliaj dorëzoi në Gjykatën Kushtetuese bllokon përkohësisht tentativën e nisur nga Edi Rama për ta zëvendësuar atë me Ogerta Manastirliun në krye të Bashkisë së Tiranës.
Kushtetuta parashikon që, në rastet e ankimit nga kryebashkiaku i shkarkuar, procesi për zëvendësimin e tij pezullohet deri në një vendim përfundimtar të Kushtetueses. Lëvizja e Veliajt bllokon, më së paku, katër muaj lojën e Ramës me Manastirliun.
Shkarkimi i Veliajt nuk ishte thjesht një akt administrativ. Ajo është një lëvizje politike e kalkuluar për të fshirë nga jeta politike njeriun që i ishte mbushur mendja se mund të ishte pasues i Ramës në Partinë Socialiste.
Veliaj ka krijuar prej kohësh një pol politik, me ndikim në sistemin e drejtësisë. Personazhi më i dukshëm në krah të tij është Fatmir Xhafaj, i cili nga ana e tij ka ndikim të fuqishëm tek kryetari i Gjykatës së Lartë, Sokol Sadushi e, nëpërmjet tij, edhe tek disa anëtarë të Gjykatës Kushtetuese.
Në një përkim situatash, Erion Veliaj ka nevojë urgjente për këto dy gjykata. Në një kohë shumë të shpejtë, Gjykata e Lartë pritet të shqyrtojë një kërkesë të dytë të Veliajt për ndryshimin e masës së sigurimit, pasi i ka rrëzuar më herët një ankim të ngjashëm në korrik të këtij viti.
Nga ana tjetër, padia e dorëzuar nga Veliaj këtë të Hënë (29 shtator 2025) në Gjykatën Kushtetuese për shkarkimin nga detyra, duhet të shqyrtohet nga një trupë gjyqtarësh “Xhafaj-Sadushi”, të cilëve pritet t’u bashkohet edhe një anëtar i ri, i pjellë nga një proces tejet i kontestuar, i drejtuar nga Sokol Sadushi, që përfundoi me zëvendësimin e kryetares aktuale të Kushtetueses, Holta Zaçaj.
Në këtë situatë, duket se lëvizja e Erion Veliajt është një formë rebelimi ndaj Edi Ramës. Megjithatë, ai e di shumë mirë se kryesocialisti ka të gjitha pushtetet në dorë dhe një rebelim, sado i mirëpritur përj një pjesë të socialistëve, nuk duket se çon askund.
Pazar
“Konflikti” ndërmjet Ramës dhe Veliajt është thelbësisht politik dhe sallat gjyqësore janë thjesht sfondi për ta bërë sa më spektakolare përplasjen mes tyre.
Erion Veliajt, me shumë mundësi, nuk i intereson aspak vendimi i Gjykatës Kushtetuese. Ai e di shumë mirë se grupi “Xhafaj-Sadushi” në Kushtetuese, as nuk do të guxojë të dalë kundër vendimit të “Liderit Suprem”.
Shumica dërrmuese e gjyqtarëve kushtetuese e kanë treguar thuajse në çdo rast që janë një tufë “eunukësh” përballë Edi Ramës. Ata nuk kanë marrë asnjë vendim kundër qeverisë. Në ato raste kur shkeljet e kabinetit qeveritar kanë qenë flagrante, Gjykata Kushtetuese, me shumicën e votave, ka miratuar vendime “as mish, as peshk”, duke shfrytëzuar mekanizma apo edhe përsiatje ligjore, për të mos iu kundërvënë.
Edhe në rastin e padisë së Veliajt kundër Ramës, nuk do të jetë aspak çudi që Gjykata Kushtetuese të mbajë ritmin e saj e, fjala vjen, mund të rrëzojë ankimin e kryebashkiakut të arrestuar, me pretendimin se ajo nuk është lëndë juridiksioni për të, por për Gjykatën Administrative të Apelit.
Duket se ajo që përfiton Veliaj nga padia e tij në Kushtetuese është thjesht koha. Janë të paktën katër muaj kohë të çmuar, në të cilën ai i ka të gjitha mundësitë që t’i tregojë shefit të tij politik se nuk do të ketë aspak ndërmend që të flasë kundër tij për të fshehtat e rrezikshme të pushtetit.
Në situatën aktuale, Erion Veliaj nuk ka çfarë të kërkoj më shumë, vetëm lirinë.
Marrë nga Boldnews.al
