Një shqiptar i ka shpëtuar dëbimit nga Angli për një arsye të cilët nuk e keni dëgjuar më parë. Media britanike, “The Telegraph” raporton se shqiptari është lejuar të qëndrojë në Britani pjesërisht për shkak të ndjeshmërisë së djalit të tij rreth ushqimit. Më tej bëhet me dije se një gjykatë emigracioni vendosi se do të ishte “tepër e ashpër” që djali 10-vjeçar të detyrohej të shpërngulej në Shqipëri me babain e tij për shkak të ndjeshmërisë së tij rreth ushqimit.
Shembulli i vetëm i dhënë në gjykatë ishte mospëlqimi i tij për llojin e krahëve të pulave, chicken nuggets që janë në dispozicion jashtë vendit. Si rezultat, gjykatësi lejoi apelimin e babait kundër dëbimit si shkelje e të drejtës së tij për jetë familjare sipas Konventës Evropiane për të Drejtat e Njeriut (KEDNJ), duke përmendur ndikimin që largimi i tij mund të ketë tek djali i tij.
Çështja, e zbuluar në dokumentet e gjykatës, është midis një numri rekord prej 34,169 ankesash të pazgjidhura për azil. Numri përfaqëson një rritje pesëfish në dy vjet nga 6,386 ankesa të pazgjidhura në të njëjtën pikë në 2022, thekson “The Telegraph”.
39-vjeçari shqiptar, Klevis Disha shkoi në Mbretërinë e Bashkuar ilegalisht në shkurt 2001 si një fëmijë 15-vjeçar i pashoqëruar. Ai përdorte një emër të rremë dhe pretendonte se kishte lindur në ish-Jugosllavi. Megjithëse kërkesa e tij për azil u refuzua, ai siguroi nënshtetësinë e Mbretërisë së Bashkuar në vitin 2007 pasi iu dha leje e jashtëzakonshme për të qëndruar dhe më pas leje qëndrimi e pacaktuar.
Ai u takua me partneren e tij, një tjetër shqiptare që kishte marrë nënshtetësinë britanike, në vitin 2006, me të cilën kishte dy vajza dhe një djalë. Megjithatë, në shtator 2017, ai u burgos për dy vjet pasi u kap me 250,000 £ para, të njohura si të ardhura të krimit.
Dame Priti Patel, në atë kohë sekretare e Brendshme, urdhëroi që ai të deportohej në Shqipëri dhe t’i hiqej shtetësia e tij në Mbretërinë e Bashkuar, pasi ajo ishte marrë me mashtrim. Disha apeloi dhe u mbështet nga një gjykatës në një gjykatë të nivelit të ulët të emigracionit.
Gjykatësi vendosi se do të ishte “tepër e ashpër” që djali i tij 10-vjeçar të qëndronte në Mbretërinë e Bashkuar dhe të ndahej nga babai i tij, ose të detyrohej të shkonte me të në Shqipëri. Çështja u përqëndrua në nevojat “shtesë” të 10-vjeçarit, të cilat u mbështetën vetëm me prova nga një psikolog arsimor praktikant, për të cilin gjykata vuri në dukje, nuk ishte dorëzuar asnjë CV, si dhe dëshmi nga një fqinj dhe një mik i familjes.
Gjykatës iu tha se nuk kishte një diagnozë formale të nevojave të veçanta arsimore për djalin, por ai kishte një plan edukativ për t’u marrë me “rregullimin e tij emocional, pavarësinë; lexim dhe shkrim.”
Avokatët e Dishës thanë se nevojat e të miturit, gjuha e parë e të cilit ishte shqipja, përfshinin gjithashtu “vështirësi shqisore” me disa veshje, si çorape në veçanti, dhe disa lloje ushqimesh që do të thoshte se ai do të merrte dhe “refuzonte të bënte asgjë”. Ankesa e Dishës u pranua. Megjithatë, një gjyqtar në gjykatën e sipërme nuk u pajtua me vlerësimin se nevojat e tij shtesë nuk mund të plotësoheshin nëse ai kthehej në Shqipëri.
Ai e ktheu çështjen që të ridëgjohej nga një gjyqtar tjetër në një gjykatë më të ulët për të vendosur “çështjen e vetme” nëse pasojat e dëbimit do të ishin tepër të rënda për djalin 10-vjeçar. Rasti është në vazhdim.
Marrë nga The Telegraph
