Vetëm pak ditë pasi shtrëngoi duart me liderët europianë dhe u prit në mënyrë ceremoniale në Tiranë nga Edi Rama, Presidenti serb Aleksandër Vuçiç ka zgjedhur të zbresë nga tavolina diplomatike në një skenë shumë më të njohur për retorikën e tij: tubimet e brendshme politike.
Në një miting të Partisë Përparimtare Serbe (SNS), Vuçiç jo vetëm që falënderoi publikisht trajnerin e kombëtares serbe të futbollit, Dragan Stojkoviç, për prezencën e tij në aktivitet, por e shfrytëzoi momentin për të dhënë një mesazh të drejtpërdrejtë dhe aspak të koduar:
“Në qershor luani atje kundër Shqipërisë, për t’i mposhtur ata!”
Deklarata, që u shoqërua me duartrokitje nga salla, kishte më shumë ngjashmëri me një urdhër ushtarak sesa me një urim sportiv. Në sfond, Stojkoviç, i qetë dhe me një çamçakëz në gojë, buzëqeshte, ndërsa kamerat qëndronin të fokusuara mbi të. Ndoshta i mësuar tashmë me përzierjen e futbollit me politikën, ose ndoshta thjesht duke e pranuar me indiferencë peshën e “mesazhit të padiskutueshëm”.
Kjo ngjarje vjen në prag të ndeshjes Shqipëri–Serbi, që do të luhet më 7 qershor, një përballje që historikisht ka qenë më shumë sesa një ndeshje futbolli. Rivaliteti mes dy vendeve, i ushqyer nga kujtesa kolektive dhe tensionet e së kaluarës, e bën çdo kontakt në fushë të mbingarkuar emocionalisht dhe çdo deklaratë të tillë, një gur tjetër mbi murin e ndarjes.
Kontrasti është i thellë. Nga njëra anë, Vuçiç i samitit në Tiranë, i qetë, i matur, i rrethuar nga liderë europianë. Nga ana tjetër, Vuçiç i tribunave në Beograd, i drejtpërdrejtë, kërkues dhe me një retorikë që e rikthen sportin në fushëbetejë për simbole dhe krenari kombëtare.
A është kjo thjesht një shfaqje politike për audiencën e brendshme? Apo një sinjal i qartë që, përtej protokolleve ndërkombëtare, loja reale zhvillohet në arenën e ndjenjave dhe identiteteve?
Një gjë është e sigurt: më 7 qershor, topi do të rrokulliset në fushën e Tiranës, por për shumëkënd, loja e vërtetë ka nisur tashmë dhe ajo luhet jashtë vijave të bardha.
Marrë nga Syri.net
