Gjermanisë i mungojnë mijëra prokurorë publikë për të luftuar në mënyrë efektive krimin financiar, ka paralajmëruar Shoqata Gjermane e Gjyqtarëve (DRB). Ajo tha se kriminelët në botën e parasë dhe ekonomisë, si dhe organizatat e vërteta mafioze, e kanë shumë të lehtë punën në Gjermani, sepse nuk ka mjaftueshëm prokurorë dhe gjyqtarë shtetërorë që mund të trajtojnë të gjitha çështjet.
“Miliarda euro po u rrëshqasin shteteve federale gjermane sepse ato janë shumë të përqendruara në kostot e personelit në organet hetimore”, tha drejtori i DRB-së, Sven Rebehn, për gazetën Funke në fund të dhjetorit. “Çdo euro shtesë e investuar në punësimin e më shumë hetuesve për një luftë më efektive kundër krimit financiar dhe ekonomik përfundimisht do të sillte më shumë euro në arkën e shtetit”.
Rebehn vlerëson se Gjermanisë i mungojnë rreth 2.000 prokurorë shtetërorë dhe paralajmëron se rreth një milion çështje të hapura janë ende të pahetuara. Përveç kësaj, shumë veprime të tilla të paligjshme kanë një afat relativisht të shkurtër kufizimi, gjë që e bën jetën një makth për kriminelët edhe nëse kapen me duart e tyre brenda – zakonisht arkën e shtetit.
Grabitje të tilla të organizohen nga një ushtri e vërtetë ekspertësh
Teza se Gjermania është një “parajsë për krimin financiar” është dëgjuar disa herë, ku është dashur të thuhet se u deshën vite që shërbimet kompetente të kuptonin shkallën e operacioneve financiare të grupeve të organizuara kriminale. Raste si Wirecard dhe CumEx i kanë kushtuar vendit miliarda euro.
Jacob Wende, një avokat i specializuar në të drejtën financiare dhe drejtor i Regpit, një kompani që merret me mbrojtjen nga krimi financiar, beson se problemi nuk është vetëm mungesa e avokatëve të shtetit, por mungesa e trajnimit në të gjitha nivelet. Sepse nuk është e pazakontë që grabitje të tilla të organizohen nga një ushtri e vërtetë ekspertësh ligjorë dhe tatimorë, me të cilët autoritetet shtetërore rrallë dinë të mbajnë hapin: “Ne jemi sigurisht shumë poshtë aftësive tona”, tha Wende për DW.
“Ne kemi nevojë për më shumë njerëz, por edhe njerëz që janë më të trajnuar në të gjitha fushat – midis avokatëve të shtetit, në gjykata dhe në organet mbikëqyrëse”.
Kjo është veçanërisht problematike sepse këto forma të krimit janë, siç thotë Wende, një “objektiv lëvizës”. “Nuk ka një metodë të vetme që përdorin kriminelët e organizuar. Ata janë vazhdimisht duke u përshtatur, janë vazhdimisht duke kërkuar për boshllëqe në sistem dhe gjithmonë do të kërkojnë t’i shfrytëzojnë ato boshllëqe.”
Dora e majtë nuk e di se çfarë po bën dora e djathtë
Një problem shtesë është fragmentimi i institucioneve në Gjermani. Ekziston një numër i madh dhe i pashqyrtuar i organeve gjyqësore dhe hetimore në 16 provincat federale, dhe secila prej tyre shpesh merret me lloje të ndryshme të krimit financiar në fusha të ndryshme.
Kilian Wegner, profesor i së drejtës ekonomike të qëndrueshme në Universitetin e Halle-s, thotë se ka më shumë se 300 organe mbikëqyrëse që veprojnë në të gjithë vendin në fusha të tilla si lojërat e fatit ose tregtia e metaleve të çmuara, shumë prej të cilave po kërkojnë njerëz më të aftë. “Është shumë e vështirë të përcaktohet nëse ka informacion në ndonjë nga këto organe që mund të jetë i rëndësishëm për një hetim të pastrimit të parave në një fushë tjetër,” tha Wegner për DW. “Secili bën pjesën e vet veçmas, gjë që çon në një humbje të madhe informacioni.”
Anne Brorhilker është një nga njerëzit që i njeh këto probleme nga afër. Ajo ishte prokurore e lartë shtetërore në Këln për dy dekada dhe u bë e famshme në të gjithë Gjermaninë për hetimin e skemës së mashtrimit CumEx, në të cilën bankat dhe ndërmjetësit e bursave nxorën miliarda euro nga arkat e shtetit në të gjithë Evropën në një “lojë” financiare të ndryshimit të dukshëm të pronësisë kur duhej të paguheshin taksat e dividentëve. Vetëm Gjermania, sipas vlerësimeve, humbi rreth 30 miliardë euro.
Problemi kryesor, sipas Brorhilker, nuk është numri i prokurorëve të shtetit, por burokracia e tepërt në këto institucione. Sepse mund të ketë mjaftueshëm njerëz në letër, por ka shumë pak që janë realisht të përfshirë në ndjekjen penale: “Kemi shumë njerëz në menaxhim dhe administratë, por pak që realisht bëjnë punën”, tha ajo për DW.
“Është e vërtetë që nuk kemi mjaftueshëm prokurorë shtetërorë që kryejnë hetime dhe i çojnë çështjet në gjykatë, por ata mund ta ndajnë stafin ndryshe më parë”.
Ajo gjithashtu beson se struktura e sistemit gjyqësor i inkurajon prokurorët e shtetit të merren me raste më të lehta me një shans të lartë suksesi. Sigurisht, është më e thjeshtë dhe më e shpejtë të përfundosh procedurën në një rast banal të vjedhjes në dyqan, edhe nëse vështirë se ka ndonjë efekt shoqëror. “Kriminelët profesionistë që shkaktojnë dëmin më të madh në shoqëri ia dalin mbanë lehtësisht”, paralajmëron ajo. Brorhilker u largua nga gjyqësori në vitin 2024 dhe u bë një nga udhëheqësit e organizatës joqeveritare “Finanzwende”. Është një organizatë që mbështet ndryshimin e mënyrës se si shteti lufton krimin financiar dhe kundërshton ndikimin e lobeve financiare.
Shembull konkret: një bagazh plot me para
Brorhilker ishte e zemëruar nga mungesa e komunikimit midis institucioneve shtetërore: “Le të themi se dikush kapet në aeroport me një sasi të madhe parash në një çantë. Oficerët e doganave në pikën kufitare e zbulojnë atë dhe përfundimisht i informojnë eprorët e tyre për këtë. Pastaj zvarritet si një shkelje doganore sepse ata, si rregull, nuk ia përcjellin fare administratës tatimore. Edhe kur rrethanat flasin vetë, ata shpesh as nuk e informojnë policinë.”
Ndërsa organet e ndjekjes penale bëjnë secili pjesën e tyre të punës, ka shumë evazion fiskal dhe pastrim parash në të njëjtën kohë, dhe grupet e organizuara dhe të njëjtët njerëz shpesh qëndrojnë pas kësaj. Ndërsa policia, për shembull, po përpiqet të kapë trafikantët e drogës, paratë e drogës tashmë po kalojnë nën radarin e administratës tatimore. Dhe para se hetuesit tatimorë të kuptojnë se çfarë ka ndodhur, paratë tashmë janë pastruar dhe kështu bien nën juridiksionin e një institucioni krejtësisht të ndryshëm.
Vende të tjera e organizojnë këtë punë në mënyrë më efektive. Në Evropë, Italia ka shumë përvojë – por edhe efikasitet: krimi tatimor, doganor dhe financiar, për të gjitha këto vetëm një organ mund të jetë përgjegjës.
Të paktën 100 miliardë euro humbasin çdo vit
Është e vështirë të vlerësohet edhe shkalla e dëmit të shkaktuar nga krimi financiar. Gjyqtarja Rebehn vlerëson se rreth 100 miliardë euro “pastrohen” çdo vit në Gjermani, por kjo shumë, e cila shpesh citohet në median gjermane, bazohet në një studim të Universitetit të Halle-s nga viti 2016 në të cilin përfundimet nxirren mbi bazën e rasteve të njohura. Niveli aktual nuk është përcaktuar kurrë.
Politikanët tashmë, si rregull, theksojnë vendosmërinë e tyre në luftën kundër problemit. Dhe qeveria e Kancelarit Friedrich Merz njoftoi korrikun e kaluar se do t’u paguante 240 milionë euro shteteve federale për punësimin e 2,000 gjyqtarëve dhe prokurorëve të shtetit shtesë.
Por tashmë është treguar se të gjitha përpjekjet për reformë gjithëpërfshirëse për ta bërë të gjithë sistemin më të thjeshtë janë jashtëzakonisht të vështira dhe pothuajse të pashpresa.
Lufta kundër burokracisë
Kjo u bë e qartë kur qeveria e ish-kancelarit Olaf Scholz u përpoq të krijonte një organ qendror kundër pastrimit të parave. “Një mosmarrëveshje e madhe shpërtheu menjëherë,” tha Wegner i Universitetit të Halle-s.
“Nën mbikëqyrjen e kujt duhet të jetë kjo agjenci? Byroja Federale e Hetimit, Shërbimi i Hetimit Doganor? Në nivelin e federatës apo të landeve? Dhe nëse landet, sa do të merrte njëra, sa do të merrte tjetra? Askush nuk mund të vendoste se ku duhet të futej ky organ i ri në atë mozaik të madh.” Në fund, plani u braktis.
Problemi më i thellë i krimit financiar, beson Wegner, qëndron në kulturën që mbizotëron në pjesën më të madhe të gjyqësorit gjerman: “Një karrierë e specializuar nuk vlerësohet kushedi sa”, sipas tij. “Nëse doni të përparoni dhe të keni një pagë më të lartë, duhet të ndryshoni punë çdo disa vjet: dy ose tre vjet duke punuar për krime kapitale, pastaj dy ose tre vjet duke punuar në ministri dhe pastaj të njëjtën sasi kohe për narkotikët. Kjo është rruga tipike drejt një karriere të suksesshme sepse përndryshe konsideroheni shumë ‘të varrosur’ vetëm në një fushë.”
Kjo kulturë e ngurtë e të menduarit, përfundon Brorhilker, është problemi kryesor i gjyqësorit gjerman. Dhe nuk do të zgjidhet thjesht duke rritur buxhetin dhe numrin e punonjësve.
Marrë nga Deutsche Welle
