Ajo që ne e kemi quajtur prej vitesh “përshkallëzim i luftës” ose “eksportim” i saj përtej kontekstit të një konflikti rajonal është në thelb frika se fuqitë e botës do të hyjnë në këtë luftë, në palë të kundërta, dhe ne do të kemi, në një mënyrë ose në një tjetër, një konflikt global.
Lufta në Ukrainë i kishte dhënë shumë hapësirë këtij skenari, pasi një konflikt i hapur që po afrohej midis NATO-s dhe Rusisë po na çonte drejt e në humnerë. Ky skenar nuk është larguar. Përkundrazi, ndryshimi në politikën e jashtme amerikane i ka çuar evropianët në një qëndrim më të ashpër, efektet e të cilit nuk e dimë nëse i kemi matur. Për momentin, Evropa deklaron se po riarmatoset sikur të ishte një zonë e çmilitarizuar dhe po përgatitet pa e ditur se për çfarë po përgatitet.
Në Lindjen e Mesme, gjërat janë edhe më të zymta. Gjithmonë kanë qenë të tilla. Për 80 vjet, rajoni ka qenë në thelb një fuçi baruti që mund të ndizet me shkëndijën më të vogël. Operacionet e Izraelit kundër Gazës dhe kriza humanitare që pasoi nuk ishin skenari më i keq.
Lufta e hapur midis Izraelit dhe Iranit po krijon një fushë paqëndrueshmërie globale që askush nuk e di ende se ku do ta çojë. Rezultati i parë i prekshëm do të jetë karburanti më i shtrenjtë, por kjo mund të duket e vogël në krahasim me atë që vjen më pas.
Me rëndësi kyçe për rajonin, por edhe për jetën e të gjithëve, do të jetë vendimi i Trump nëse do të angazhohet në një sulm të drejtpërdrejtë ndaj Iranit. Dhe për këtë, presidenti amerikan nuk është i qartë. Dhe ndoshta ai po është qëllimisht i paqartë, pasi dëshiron të vlerësojë reagimin e dy palëve të përfshira. Për momentin, ka një vonesë, por kur dikush me kaq shumë fuqi ushtarake e ka gishtin te “butoni”, nuk mund të flesh aq thellë.
Marrë nga Dosja.al
