Nga Michael R. Pompeo
Narko-shteti venezuelas paraqet një kërcënim të qartë për sigurinë dhe mirëqenien e Amerikës. Dy dekada socializmi e kanë shkatërruar këtë vend dikur të pasur, duke përhapur destabilitet dhe krim transnacional në gjithë Hemisferën Perëndimore. Pas katër vitesh pajtimi nën Presidentin Joe Biden, nuk mund ta injorojmë më problemin.
Presidenti Donald Trump po dërgon një mesazh të qartë dhe të domosdoshëm për regjimin e Maduro-s se ditët e tij të destabilizimit të hemisferës me pandëshkueshmëri kanë marrë fund. Trump po u dërgon sinjal të fortë trafikantëve të drogës në mbarë botën. Të jemi të qartë: narko-terroristët venezuelas dhe dërgesat e tyre të drogës përbëjnë një kërcënim për popullin amerikan. Trump ka, si të drejtën, ashtu edhe përgjegjësinë të përdorë forcën ushtarake për t’i ndalur.
Në shumë mënyra, qasja e Trump është një vazhdimësi e politikave të ashpra që ndoqëm gjatë kohës sime si Sekretar Shteti në administratën e parë Trump. Ne e kishim të qartë rrezikun që kjo diktaturë, e përfshirë në trafik droge, e lidhur me armiq të Amerikës si Irani, Kuba, Kina dhe Rusia, paraqiste për interesat tona, dhe ishim të vendosur të bënim çfarë ishte e nevojshme për të mbrojtur popullin amerikan.
Prandaj nisëm një fushatë presioni për ta izoluar regjimin dhe për t’i rritur kostot diktatorit venezuelas, Nicolás Maduro, duke i goditur aftësinë e vendit për të eksportuar burimet kryesore të të ardhurave – duke i prerë eksportet e naftës me 70% brenda pak vitesh. Departamenti i Drejtësisë, nën Trump, ngriti akuza ndaj Maduro-s dhe bashkëpunëtorëve të tij për narko-terrorizëm dhe trafik droge, dhe administrata zgjeroi operacionet kundër narkotikëve duke goditur rrugët e drogës nga Venezuela.
Ne gjithashtu e mbështetëm qartë opozitën demokratike venezuelase: kur Maduro vodhi zgjedhjet presidenciale të vitit 2019 nga kandidati pro-demokratik Juan Guaidó, morëm hapin e guximshëm ta njihnim Guaidón si presidentin e ligjshëm të Venezuelës dhe udhëhoqëm përpjekjet diplomatike që vendet e tjera të bënin të njëjtën gjë.
Fatkeqësisht, ato politika u braktisën nga administrata Biden, dhe fuqia frenuese amerikane u shemb. Sanksionet u hoqën ose u lehtësuan, duke i dhënë një shtrat shpëtimi regjimit dhe duke e inkurajuar Maduro-n të vjedhë edhe një tjetër palë zgjedhjesh në vitin 2024. Alex Saab – i përshkruar si njeriu që administronte paratë për Maduro-n dhe për udhëheqësin iranian Khamenei, i dyshuar se ka transportuar miliarda para, ar dhe armë midis Venezuelës dhe Iranit – u lirua nga administrata Biden në kuadër të një shkëmbimi të të burgosurve, një akt pajtimi që i dha Maduro-s një fitore të madhe.
Ndërkohë, shpërbërja e vazhdueshme e ekonomisë venezuelase, e kombinuar me politikën e kufirit të hapur de facto të Biden, solli qindra mijëra emigrantë venezuelas në SHBA, duke përfshirë banda famëkeqe si Tren de Aragua. Madje Maduro e shfrytëzoi këtë fluks për të marrë lëshime nga SHBA dhe për të forcuar pushtetin e tij.
Fatmirësisht, Trump po i kthen gjërat në shina. Përveç goditjeve të synuara ndaj trafikantëve të drogës dhe dislokimit ushtarak në Karaibe, administrata e re ka anuluar koncesionet e naftës të dhëna nga Biden, ka vendosur tarifa dytësore ndaj vendeve që blejnë naftë nga Venezuela, ka dyfishuar shpërblimin për kapjen e Maduro-s si drejtues i Kartelit të Diellit, dhe ka goditur bandën Tren de Aragua. Ndërsa strategjia e tij për Venezuelën po formësohet drejt një qasjeje më ballafaquese, disa parime duhet të na udhëheqin.
Shtetet e Bashkuara duhet të jenë të qarta se Maduro është ilegjitim dhe se duhet ta mbështesim opozitën demokratike të udhëhequr nga Maria Corina Machado. Maduro ka qëndruar në pushtet duke vjedhur jo një, por dy palë zgjedhje, dhe nuk ka asnjë legjitimitet popullor. Reforma e vërtetë demokratike, sado e vështirë të jetë, është e vetmja mënyrë që Venezuela të gjejë suksesin dhe të shndërrohet nga burim dhune e destabiliteti në një partneritet dhe prosperitet.
Duhet ta kuptojmë se nuk mund të ketë asnjë kompromis me regjimin e Maduro-s, i cili cenon interesat kryesore amerikane duke destabilizuar rajonin dhe duke eksportuar krim transnacional në SHBA. Në përputhje me këtë, strategjia jonë duhet të përdorë çdo pikë presioni të mundshme – duke përfshirë sanksione dhe veprime ushtarake kur është e përshtatshme – për të kufizuar aftësinë e qeverisë venezuelase të funksionojë normalisht.
Duhet të kujtojmë gjithashtu se armiqtë e Amerikës duan vetëm që SHBA të tërhiqet nga Amerika Latine dhe gjetkë. Ndërsa kolapsi i Venezuelës i ka bërë edhe aleatët e saj të ngushtë si Kina dhe Rusia të distancohen, çdo situatë, ku regjimi i Maduro-s arrin të stabilizohet, do të ftonte rikthimin e aktorëve më të rrezikshëm të botës dhe do të krijonte një kërcënim të papranueshëm pranë kufijve tanë.
Siç argumenton Strategjia e Re e Sigurisë Kombëtare e Presidentit Trump, ka ardhur koha të riafirmojmë dhe zbatojmë Doktrinën Monroe për të mbrojtur interesat amerikane dhe për të parandaluar kundërshtarët tanë të fitojnë ndikim në Hemisferën Perëndimore.
Rënia e Venezuelës është një shembull tjetër i fundit të pashmangshëm të socializmit: autokraci, katastrofë ekonomike dhe destabilitet në rritje. Sa më gjatë të qëndrojë në pushtet regjimi i Maduro-s, aq më keq do të bëhet situata për venezuelasit, vendet fqinje dhe gjithë Hemisferën Perëndimore. Strategjia jonë duhet ta pranojë këtë realitet dhe t’i japë administratës fuqi të përdorë çdo mjet të mundshëm për të mbrojtur dhe avancuar interesat amerikane.
Marrë nga Fox News
