Nga Salvatore di Bartolo
Leo XIV nuk ka nevojë ta përmendë Pedro Sánchez për të kuptuar se kujt i drejtohen shumë nga vërejtjet në fjalimin e tij para Parlamentit Spanjoll. Fjalët e Papës, të matura por të qarta, tingëllojnë si një kritikë e drejtpërdrejtë e kuadrit kulturor dhe legjislativ që ka karakterizuar qeveritë socialiste të Spanjës në vitet e fundit.
Kur Papa përsërit se çdo jetë njerëzore duhet të mbrohet “që nga ngjizja deri në fundin e saj natyror”, referenca është e qartë. Spanja e Sánchez ishte ndër vendet evropiane që zgjeroi më shumë të drejtat në lidhje me abortin dhe eutanazinë, duke i paraqitur ato si arritje civile të domosdoshme. Leo XIV, nga ana tjetër, thirret në një koncept të dinjitetit njerëzor që nuk varet nga vetëvendosja individuale, por nga vlera e brendshme e personit. Ky është një distancë filozofike dhe politike që është e vështirë të pajtohet.
Jo më pak i rëndësishëm është reflektimi i tij mbi lirinë. Për Papën, liria nuk do të thotë thjesht aftësia për të zgjedhur çdo opsion, por përkundrazi aftësia për të njohur të mirën dhe për t’iu përmbajtur asaj me përgjegjësi. Ky vizion bie ndesh me relativizmin etik që shpesh frymëzon legjislacionin progresiv bashkëkohor. Edhe këtu, mesazhi është i qartë: një demokraci nuk mund të garantojë thjesht dëshirat individuale, por duhet të vërë në pikëpyetje themelet morale të zgjedhjeve të saj.
Pasazhi mbi lirinë fetare dhe rregullat që rregullojnë mbrojtjen e ndjenjave fetare është veçanërisht delikat. Në vitet e fundit, qeveria Sánchez ka mbështetur një qëndrim të fortë sekularist, shpesh të shoqëruar nga një qëndrim polemik ndaj pranisë publike të Kishës Katolike. Prandaj, paralajmërimi i Papës duket të jetë një paralajmërim kundër rrezikut që pluralizmi të mund të interpretohet si margjinalizim i fesë.
Edhe në çështjen e migracionit, ku qëndrimet e Kishës dhe të majtës evropiane janë krahasuar shpesh, Leo XIV prezanton një nuancë të rëndësishme. Papa kujton nevojën për solidaritet, por gjithashtu thekson se asnjë vend nuk mund të përballet me një sfidë të kësaj madhësie i vetëm dhe se nevojiten përgjigje të koordinuara dhe efektive. Kjo nuk është një thirrje për pranim të pakufizuar, por më tepër një thirrje për realizëm dhe përgjegjësi politike. Në përgjithësi, fjalimi i mbajtur para Kortesit përfaqëson shumë më tepër sesa një reflektim shpirtëror. Është një fjalim që prek zemrën e debatit publik spanjoll dhe vë në pikëpyetje disa nga shtyllat ideologjike të shumicës aktuale.
Leo XIV nuk e ngriti zërin, nuk ndezi polemika dhe as nuk mbajti leksione. Por pikërisht për këtë arsye, apeli i tij është edhe më i mprehtë.
Ka shumë të ngjarë që Pedro Sánchez ta ketë vlerësuar atë. Sepse kur Papa kujton qendrën e jetës, lirinë fetare dhe përgjegjësinë morale, ai nuk po u flet vetëm besimtarëve. Ai gjithashtu, dhe mbi të gjitha, po u flet atyre në pushtet. Dhe, në këtë rast, fjalët e tij tingëllojnë si një qortim i ashpër ndaj ekzekutivit spanjoll.
Marrë nga Opinione.it
