Nga Peter Lucas
Udhëheqësit europianë, të cilët dikur talleshin me Trump për çështjen e emigracionit të paligjshëm, tani po thyejnë qafën në vrapin për të bërë çka ai ka bërë.
Dhe ata po përdorin Shqipërinë e vogël, fqinjin e Italisë përtej detit Adriatik, si një shembull se si mund të bëhet kjo.
Europianët, duke filluar nga Italia, po e kthejnë politikën e Trump-it “Qëndro në Meksikë”, e cila funksionoi – derisa e anuloi presidenti Joe Biden – në “Qëndroni në Shqipëri”.
Politika e Trump i mbante emigrantët që kërkonin azil në Meksikë, ku ata mund të verifikoheshin përpara se të lejoheshin në SHBA ose të ktheheshin mbrapsht.
Italia do të bëjë të njëjtën gjë…në Shqipëri.
Presidentja e Komisionit Europian, Ursula von der Leyen, tha se BE mund të “marrë mësime” nga qendra e paraburgimit dhe përpunimit të Italisë në Shqipëri. Komisioni është krahu ekzekutiv i BE-së.
Vërshimi i emigrantëve nga Lindja e Mesme, Azia dhe Afrika nuk krahasohet me miliona emigrantë të paligjshëm që kanë pushtuar SHBA-në nën udhëheqjen e Joe Biden.
Megjithatë, më shumë se një milion emigrantë kanë arritur në Itali me anije nga Afrika e Veriut në dekadën e fundit, shumica dërrmuese e të cilëve largohen shpejt nga qendrat e pritjes dhe shkojnë në Europën veriore.
Sipas një marrëveshjeje të detajuar, arritur nga kryeministrja imcake e krahut të djathtë të Italisë Giorgia Meloni, dhe kryeministrit gjigand socialist shqiptar Edi Rama, emigrantët e kapur në det do të dërgohen në kampe në Shqipëri, një vend joanëtar i Bashkimit Evropian, dhe jo në Itali, vend anëtar.
Ndërsa i majti i gjatë Rama duket se mund ta fusë në xhep Melonin e vogël të së djathtës bashkë me çelësat e makinës, është Meloni që ka Ramën në xhep.
Për këtë qëllim, qeveria e Melonit ka shpenzuar miliona euro për ndërtimin dhe personelin e një kampi të zymtë emigrantësh, të rrethuar me çelik dhe beton pranë fshatit të largët dhe pothuajse të zbrazët të Gjadrit në Shqipërinë veriperëndimore.
Unë mund të dëshmoj për zbrazëtinë dhe largësinë e Gjadrit pasi kam qenë atje, si dhe në të gjithë rajonin.
Kampi i ngjan një versioni modern të kampeve të përqendrimit që diktatori komunist Enver Hoxha ngriti për të ndëshkuar disidentët kur komunistët sundonin vendin.
Është larg Lezhës, ku konti italian Galeazzo Ciano, ministri i jashtëm dhe dhëndri i playboy-t i Benito Musolinit, kalonte fundjavat në shtëpizën e tij të gjuetisë me dashnoret.
Por kjo tregon se Italia prej vitesh ka pasur një prani të fortë në Shqipëri, si para ashtu edhe pas Luftës së Dytë Botërore, e ndërprerë vetëm nga pushtimi i komunizmit, i cili zgjati nga viti 1944 deri në vitin 1990.
Rama thuhet se ka pranuar planin në këmbim të mbështetjes së Italisë për aplikimin e Shqipërisë për t’u anëtarësuar në BE, si dhe një nxitje ekonomike për zonën e goditur nga varfëria.
Por, me korrupsionin ndër qeveritarët si një mënyrë jetese në Shqipëri, kush e di se për çfarë arsyesh të tjera.
Ideja e institucionit të paraburgimit është të mbajë emigrantët larg Italisë, me përjashtim të grave me fëmijë, derisa ata të mund të verifikohen si azilkërkues legjitimë, dhe jo si trafikantë droge e njerëzish apo kriminelë.
Sipas marrëveshjes, e cila vlerësohet nga anëtarët e BE-së, rreth 3,000 emigrantë në muaj që shkojnë për në Itali, të shpëtuar nga marina italiane në ujërat ndërkombëtare, do të dërgohen në Shqipëri, jo në Itali, ku do të kontrollohen.
Teorikisht, ata që kualifikohen për azil do të transferohen në Itali, ndërsa ata që nuk kualifikohen do të kthehen në vendet nga kanë ardhur.
Meloni, në stilin e Trump, e quajti qasjen e saj “një rrugë të re, të guximshme dhe të paprecedentë”. Jo gjithë mund mund të pajtohen.
Grupi i parë prej 16 emigrantësh, nga Bangladeshi dhe Egjipti, as nuk kishte mbërritur mirë kur një gjykatë italiane tha se praktika ishte e paligjshme.
E pashqetësuar, qeveria e krahut të djathtë të Melonit miratoi një dekret që anashkalonte gjykatën.
Marrë na Boston Herald
