Nga Giansandro Merli
Modeli Shqipëri është një mekanizëm qeverisës i ndërtuar mbi net të errëta dhe boshatisjen e hapësirave demokratike. Parlamenti është lënë mënjanë, roli i shoqërisë civile është reduktuar, informacionet janë bërë të paarritshme edhe për institucionet që kanë të drejtën e kontrollit’. Ky është thelbi i 52 faqeve të raportit të paraqitur dje në Dhomën e Deputetëve nga Tryeza për azil dhe emigracion (TAI), me titullin Plagët e kufirit.
Në të jepet numri i përgjithshëm i personave të transferuar në CPR-në e Gjadrit gjatë fazës së dytë të projektit: 132. Janë emigrantë ‘të parregullt’ të dëbuar nga territori italian, pas ndryshimit nga ana e qeverisë të destinacionit fillestar të strukturave, që fillimisht ishin menduar për azilkërkuesit që kurrë nuk kanë hyrë në Itali. Një zgjedhje ‘e pakuptimtë’, thotë nënkryetari i Arci, Filippo Miraglia, ‘duke qenë se bëhet fjalë për individë tashmë të ndaluar dhe duke ditur që kthimet zakonisht bëhen brenda njëzet ditëve të para të ndalimit’.
Ky numër është nxjerrë nga vizitat monitoruese të bëra nga TAI dhe nga një grup deputetësh dhe eurodeputetësh të opozitës që ndjekin këtë çështje. Sepse Ministria e Brendshme nuk jep të dhëna të plota, as edhe ndaj kërkesave të përfaqësuesve institucionalë. Gjatë një inspektimi të fundit, deputetja e PD-së, Rachele Scarpa, zbuloi se më 16 korrik kishte pasur një transferim të 13 emigrantëve për të cilin nuk ishte dhënë asnjë njoftim.
‘Një fakt i rëndë që konfirmon se mungesa e transparencës ndaj qytetarëve italianë ecën paralelisht me shkeljet e të drejtave themelore dhe me reduktimin e garancive për qytetarët e huaj’, thotë Scarpa. Në këtë drejtim lëviz edhe qarkorja e lëshuar në prill nga Ministria e Brendshme për të penguar hyrjen e bashkëpunëtorëve rastësorë të deputetëve. ‘Një qarkore kundër TAI-t, e kanë bërë për të na penguar të hyjmë në Gjadër’, thanë gjatë konferencës për shtyp.
Raporti i rrjetit kryesor të organizatave që merren me emigracion rendit të gjitha abuzimet që ndodhin përtej Adriatikut, nën juridiksion italian: transferimet bëhen pa asnjë vendim nga autoriteti gjyqësor, pa motivim dhe me përdorimin e mjeteve shtrënguese; qasja në kujdesin shëndetësor është e kufizuar dhe diskriminuese; mungon një rishqyrtim i përshtatshmërisë për ndalim në momentin e hyrjes në Gjadër, i cili, për shkak të vendndodhjes së tij, paraqet problematika të ndryshme nga CPR-të e tjera; e drejta për mbrojtje është thellësisht e kufizuar, në mos e komprometuar.
Duke cituar vendime të fundit të Gjykatës Kushtetuese dhe të Kasacionit, TAI nënvizon shumë problematika ligjore në raport me parimet kushtetuese, ndërkombëtare dhe evropiane për qendrat që dëshiron qeveria Meloni dhe kërkon që të ‘ndalen transferimet dhe të anulohet marrëveshja’.
‘Pse qeveria këmbëngul kaq shumë pavarësisht numrave kaq të vegjël?’, pyet Riccardo Magi. Përgjigjja e sekretarit dhe deputetit të +Europa është se ‘qëllimi i protokollit me Tiranën është të dëshmojë se me ato persona mund të bësh çfarë të duash. Pika më e rëndësishme është kërcënimi ndaj demokracisë, shtetit të së drejtës dhe ligjshmërisë. Të kemi kujdes: ato qendra janë ndërtuar për të qëndruar’.
Ndërkohë dje Organizata Ndërkombëtare për Migracionin përditësoi të dhënat mbi të vdekurit dhe të zhdukurit në itinerarin qendror të Mesdheut: këtë vit janë gjithsej 659. Ndërkohë, e ashtuquajtura ‘roja bregdetare libiane’ ka kapur në det dhe ka kthyer në qendrat e burgimit 13.243 persona. Prej tyre 11.508 janë burra, 1.180 gra dhe 410 të mitur (për 145 migrantë nuk ka të dhëna gjinore). Deri dje, numri i zbarkimeve në Itali ishte 36.545, kundrejt 32.723 në të njëjtën periudhë të vitit 2024.
Marrë nga Il Manifesto
