Nga Francesco Carella
Shekulli i 21-të do të jetë shekulli i Kinës . Në fund të fundit, shifrat tregojnë një Dragua (pavarësisht disa rënieve të fundit) me shëndet të shkëlqyer: ekonomia e dytë më e madhe në botë, kapacitet i lartë prodhimi, një prani në rritje në teknologjitë e përparuara dhe investime kolosale në infrastrukturë . Këto shifra, në fakt, e pozicionojnë Pekinin për një rol udhëheqës në rendin e ri botëror.
Megjithatë, nga studiues politikë ndërkombëtarë, kemi mësuar se ushtrimi i lidershipit varet vetëm pjesërisht nga forca e sistemit ekonomiko-industrial të dikujt. Në këtë drejtim, Joseph D. Nye , krijuesi i konceptit të fuqisë së butë , shkroi se “një komb është vërtet një lider kur arrin të jetë tërheqës për vendet e tjera, kur bind, pa shtrënguar . Kur modeli i tij bëhet i dëshirueshëm “.
Dihet mirë se në zemër të kulturës politike kineze janë stabiliteti autoritar , një ndjenjë rendi e mishëruar në disiplinën kolektive dhe një koncept i lirisë thellësisht i ndryshëm nga ai që ne perëndimorët kemi trashëguar nga Iluminizmi Evropian dhe demokracitë liberale. Për këtë arsye, është shumë e pamundur që një model kaq i ndryshëm të depërtojë në opinionin publik perëndimor .
Historiani britanik Niall Ferguson kujton në “Perandoria” se “asnjë perandori nuk ka mbijetuar për një kohë të gjatë bazuar vetëm në superioritetin material. Çdo hegjemoni e qëndrueshme ka ndërtuar gjithashtu një rend të perceptuar si legjitim “. Në të vërtetë, udhëheqësit e mëdhenj të historisë janë provë e kësaj. Roma, pas pushtimeve të saj ushtarake, konsolidoi pushtetin e saj duke i dhënë rëndësi të madhe sundimit të ligjit. Britania e Madhe udhëhoqi një perandori të gjerë falë marinës së saj të fuqishme, por kudo që sundoi, la pas institucione demokratike, gjuhë dhe rregulla moderne për tregtinë. Shtetet e Bashkuara dolën fitimtare nga Lufta e Ftohtë jo vetëm sepse ishin më të forta ekonomikisht se BRSS, por mbi të gjitha sepse miliona njerëz panë në shoqërinë amerikane një botë lirie dhe mundësish.
Kina përmbush kërkesën e parë për lidership: forcën ekonomike dhe ushtarake. Megjithatë, ajo është ende larg arritjes së objektivit të dytë dhe më të rëndësishëm: aftësinë për të frymëzuar mbështetje spontane. Ndoshta në shekullin e 21-të, duhet të mësohemi të merremi me një fuqi ndërkombëtare që është ekonomikisht hegjemonike, por me pak ndikim në aspektin e vlerave, stilit të jetesës dhe kulturës .
“Qytetërimet e mëdha shfaqen”, kujton filozofi izraelit Yuval Noah Harari , “kur ato arrijnë të krijojnë narrativa kolektive që mund të ndahen shumë përtej kufijve të tyre”. Në këtë kuptim, Kina ende duket shumë e largët. Të paktën nga demokracitë liberale të Perëndimit .
Marrë nga Opinione.it
